We lopen enorm achter in de verhalen. Internet blijkt toch minder vaak danwel tergend traag aanwezig te zijn.

Allereerst Sichuan provincie. Culinair vooral bekend om zijn hotpot die enorm heet kan zijn. Kokende boullion van pepers en olie maar als je dat dan doopt in wat in sesamolie blijkt het allemaal mee te vallen.

Uitvalsbasis was Chengdu. Chengdu isweer een Chinese megastad. Het duurt snel een uur voordat je de stad uit bent (zonder files die er vaak wel zijn). Was weer even wennen. Op zondag doorChengdu gewandeld en dan kom je toch ook wel weer leuke kleine marktjes en enorme supermarkten tegen. Hoogtepunt het peoplespark. Het park is bomvol met Chinezen die dansen, zingen, theater, kaligraferen met water, kermisje, schakende mensen en waslijnen vol met contactadvertenties (opgesteld door de ouders). Het is onwaarschijnlijk hoe weinig de Chinezen zich storen aan geluid, al deze activiteiten kunnen prima vlak naast elkaar plaatsvinden waarbij enige overlap in de muziek blijkbaar geen enkel probleem is.

Drie dagen lang de heilige bergEmei Shan bedwongen. Een groot natuurpark waarbijde natuur tamelijk gerept is. Alle paden zijn uitgehakt in steen met ontelbare treden (2.500 meter omhoog en omlaag). De top kan ook worden bereikt met bus en kabelbaan en boven is het dan ook ontiegelijk druk (denk aan Rhijnauwen op een zomerse zondag). Maar de wandeling zelf was prima, rustig en mooi. Lijf vol spierpijn, nog 1 dag uitgerust bij de grote boedha in Leshan.

Terug in Chengdu de toeristische 'must do's' gedaan, te weten de pandas en de sichuan opera. We weten nu waarom pandas bijna zijn uitgestorven. Hun natuurlijke vijand is de zwaartekracht. Met het grote lijf klimmen ze in een te klein boompje en vallen dan vanaf 5 meter hoogte naar beneden. De opera is meer een revue waarbij taal secundair is aan de voorstelling. Verantwoord volwassen vermaak voor de gehele familie met dans, muziek, toneel, schaduwspel, poppenspel, wisselende maskers en ook nog gratis thee met pinda's.

Doorgevlogen naar het noorden van Sichuan naar Jiuzhaigou. Na een week oefenen op de uitspraak van Jiuzhaigou (uit te spreken als djodjaigoo) bleken we in het Tibettaanse gedeelte te zitten en heette de plekTssuzzateku. Het nationaal park of beter de nationale parken zijn wonderbaarlijk mooi maar wederom bijzonder gerept en iemand had de Chinezen ook op de hoogte gebracht. Mijn god wat een hoeveelheid mensen. Gelukkig begonnen we vroeg en wandelden we ook tussen de scenic points in plaats van in de pendelbus te blijven zitten. De meeste indruk echter heeft de homestay gemaakt van Ama. In een klein dorpje 10 km van het nationale park. In een kleinetibettaanse gemeenschap (50 jaar geleden gevlucht uit Lhasa, Tibet.) midden in de Sichuaanse bergen. Lekker om 5 dagen te genieten van de rust in het hooggebergte.Ama sprak een beejte engels en wij geen Tibettaans maar geen enkel probleem. Ontzettend gelachen om elkaars gebarentaal en mimiek. Het huisje was klein en eenvoudig maar de gastvrijheid was groot. Vooral de lach van Ama was aanstekelijk (understatement).