Beijing

Na de treinreis doorgegaan naar Gubeiko voor DE muur. Een flink eind rijden van Beijing maar wat een goede keuze. Wandelen op de muur zonder dat je veel toeristen tegenkomt. Ook zonder de muur was de omgeving de moeite waard geweest om te wandelen. Maar met de muur erbij...... TOP.

Op de kaart vallen de afstanden in Beijing wel mee, maar als je de schaal erbij neemt, valt het toch tegen. Enorme afstanden gewandeld in en buiten de verboden stad. Ondanks 27 miljoen inwoners vonden wij Beijing de meest leefbare stad waar we geweest zijn in China. Alleen niet op zaterdag rond de verboden stad of bij het zomerpaleis (gelukkig waren we op vrijdag in de verboden stad).

Nog 1 hotpot vanavond en dan zit de reis erop (alleen nog even via Heathrow naar huis).

Shaanxi

Weer een vlucht genomen, in 1,5 uur vliegen naar Xian (met bus had dit 2 dagen gekost). Xi'an is een grote stad maar met karakter. Het heeft een grote muur om het stadscentrum, paar monumentale gebouwen en levendige moslimwijk. Maar bovenal bekend om het terracottaleger.

Erg bekend fenomeen maar toch een paar voor ons interessante nieuwe feitjes. Gebouwd 200 jaar vC. Ruim 700.000 arbeiders hebben meegewerkt, die allemaal gedood werden, om de locatie geheim te houden. Pas in 1974 herontdekt door een boer op zoek naar waterbronnen. Er zijn 9.000 beelden gevonden, nog veel onder de grond en naar schatting is men nog 70 jaar bezig om de puzzelstukjes aan elkaar te plakken.

Het leger hebben we bekeken als onderdeel van een toer. Andere 2 onderdelen waren de graftombe van de keizer en de opgraving van een 6000 jaar oud dorp. Met name de graftombe was een groot succes. De gids Jaja (engelse naam lady jaja) had vooraf al benadrukt dat de graftombe niet toegankelijk was en dus een heuvel die alleen van afstand gefotografeerd kon worden. Maar ja het was included in the programm so...... Daar aangekomen spoorde ze iedereen aan fotos te nemen zodat we weer snel de bus in konden. Wel een lekker kort onderdeel van het programma.

Een zonnige zondag uitgekozen om de heilige berg Hua Shan te beklimmen. Samen met ons nog 1000-en andere Chineze toeristen. Bijzonder mooie berg, vanuit het niets steil omhoog (met bekende trapjes en kabelbaan). Onze reisgenoten met wie we de taxi deelden, kwamen er in de kabelbaan achter dat ze nog steeds hoogtevrees hadden. Weer een mooie en drukke wandeling.

Laatste dagje in Xi'an als echte Nederlanders in de regen gefietst op de stadsmuur. Daarna met de nachttrein naar Beijing. Erg luxe en comfortabele manier van reizen. Softsleepers en met 4 personen in een couchette. En toen waren er nog maar 5 daagjes over voor Beijing en omgeving.

Sichuan

We lopen enorm achter in de verhalen. Internet blijkt toch minder vaak danwel tergend traag aanwezig te zijn.

Allereerst Sichuan provincie. Culinair vooral bekend om zijn hotpot die enorm heet kan zijn. Kokende boullion van pepers en olie maar als je dat dan doopt in wat in sesamolie blijkt het allemaal mee te vallen.

Uitvalsbasis was Chengdu. Chengdu isweer een Chinese megastad. Het duurt snel een uur voordat je de stad uit bent (zonder files die er vaak wel zijn). Was weer even wennen. Op zondag doorChengdu gewandeld en dan kom je toch ook wel weer leuke kleine marktjes en enorme supermarkten tegen. Hoogtepunt het peoplespark. Het park is bomvol met Chinezen die dansen, zingen, theater, kaligraferen met water, kermisje, schakende mensen en waslijnen vol met contactadvertenties (opgesteld door de ouders). Het is onwaarschijnlijk hoe weinig de Chinezen zich storen aan geluid, al deze activiteiten kunnen prima vlak naast elkaar plaatsvinden waarbij enige overlap in de muziek blijkbaar geen enkel probleem is.

Drie dagen lang de heilige bergEmei Shan bedwongen. Een groot natuurpark waarbijde natuur tamelijk gerept is. Alle paden zijn uitgehakt in steen met ontelbare treden (2.500 meter omhoog en omlaag). De top kan ook worden bereikt met bus en kabelbaan en boven is het dan ook ontiegelijk druk (denk aan Rhijnauwen op een zomerse zondag). Maar de wandeling zelf was prima, rustig en mooi. Lijf vol spierpijn, nog 1 dag uitgerust bij de grote boedha in Leshan.

Terug in Chengdu de toeristische 'must do's' gedaan, te weten de pandas en de sichuan opera. We weten nu waarom pandas bijna zijn uitgestorven. Hun natuurlijke vijand is de zwaartekracht. Met het grote lijf klimmen ze in een te klein boompje en vallen dan vanaf 5 meter hoogte naar beneden. De opera is meer een revue waarbij taal secundair is aan de voorstelling. Verantwoord volwassen vermaak voor de gehele familie met dans, muziek, toneel, schaduwspel, poppenspel, wisselende maskers en ook nog gratis thee met pinda's.

Doorgevlogen naar het noorden van Sichuan naar Jiuzhaigou. Na een week oefenen op de uitspraak van Jiuzhaigou (uit te spreken als djodjaigoo) bleken we in het Tibettaanse gedeelte te zitten en heette de plekTssuzzateku. Het nationaal park of beter de nationale parken zijn wonderbaarlijk mooi maar wederom bijzonder gerept en iemand had de Chinezen ook op de hoogte gebracht. Mijn god wat een hoeveelheid mensen. Gelukkig begonnen we vroeg en wandelden we ook tussen de scenic points in plaats van in de pendelbus te blijven zitten. De meeste indruk echter heeft de homestay gemaakt van Ama. In een klein dorpje 10 km van het nationale park. In een kleinetibettaanse gemeenschap (50 jaar geleden gevlucht uit Lhasa, Tibet.) midden in de Sichuaanse bergen. Lekker om 5 dagen te genieten van de rust in het hooggebergte.Ama sprak een beejte engels en wij geen Tibettaans maar geen enkel probleem. Ontzettend gelachen om elkaars gebarentaal en mimiek. Het huisje was klein en eenvoudig maar de gastvrijheid was groot. Vooral de lach van Ama was aanstekelijk (understatement).

Guanxi

In tegenstelling tot het gedoe van de visumaanvraag waren we zo China binnen.

We zijn begonnen in de provincie Guanxi waar we Guilin, dragonbone rijstterrassen en de karstgebergte van Yangshuo hebben bekeken

Guilin blijkt een enorme chineze toeristisch trekpleisters en zeker tijdens de mei vakantie. De twee pagodas in het meer bij ons hotelletje blijken bijzonder in trek te zijn multipele georganiseerde tourgroepen (herkenbaar aan vlaggetje en luidspreker). Het lawaai van de stad wordt tijdens de 1 mei viering alleen maar erger doordat allerlei niet getalenteerde zangers heel hard zingen.

Vlakbij Guilin liggen de Longji rijstterrassen. We zijn van Dazhai naar Pingan gelopen. En hoewel het nietde beste tijd van het jaar is om de rijstterrassen te bekijken, was het nog steeds spectaculair mooi. Bij de viewpoints waren veel Chineze toeristen maar daarbuiten hadden we de berg voor ons zelf. Viewpoints worden overigens aangegeven met borden waarop staat Watch Out (lijkt ons een goed advies).

Na de drukte vijf dagen uitgerust ineen rustig hotelletje buiten de eigenlijke stadYangshuo. Middenin de karstgebergten en vlakbij de Yuling en Li rivier. Karstgebergten zijn stijle kalkpieken op een verder vlak landschap. Prima fietsomgeving. Helemaal leuk om heen te fietsen en terug de bamboeboot te nemen. Een toeristisch hoogtepuntje was de lichtshow. We hadden er niet veel van verwacht, maar eerlijk is eerlijk een briljante show (bleek vandezelfde regiseur als van de openingsceremonie van de olympische spelen).

Reizen in China is anders.Deelskomt dat doordat wij geen Chinees spreken en de chinezen duidelijk minder engels dan wij gewend zijn.Dit compenseren we met briefjes waarop staat waar we heen willen. Maaltijden kan je ook altijd aanwijzen (je hoeft niet altijd te weten wat in het gerecht zit). Ook hebben we wat moeite om de lichaamstaal en de intonatie van het Chinees op waarde te schatten. Denken we dat een groepje ruzie heeft, beginnen ze opeens allemaal heel hard te lachen. Chinezen kijken norser en praten heel hard maar de meesten blijken ook gewoon terug te glimlachen als je vriendelijk bent. Wel blijft de grootte van de steden, de lelijkheid van de gebouwen en het lawaai wennen. Het reizen valt verder erg mee.

We merken weinig van de invloed van de overheid, wel opvallend facebook is niet te gebruiken.

Inmiddels zijn we in Sichuan provincie, maar daar over later meer.

cambodja

Afgelopen 10 dagenzijn we in Cambodja geweest. Het is eenlastig verslag door de vele heftige en verschillende indrukken van het land en haar geschiedenis.

We begonnen in Siem Reap, waar wij net als 2 miljoen andere toeristen per jaar Angkor(Wat) bezoeken. Gelukkig zijn we in de heetste maand van het jaar en zitten we in het 'laagseizoen'. De geruchten over de hitte in Cambodja bleken niet zwaaroverdreven te zijn,

3 Dagen lang tempels bezocht in het gigantische complex van Angkor.Angkor de oude hoofdstad van het Khmer rijk waar iedere koning zijn eigen tempel heeft toegevoegd aan de pracht van de stad. De normale houten huizen van Angkor zijn verdwenen maar gebleven zijn de vele tempels met vaak verbluffende gedetailleerde decoraties.

Na Siem Reap met de boot naar Battambang. 6 uur lang met een kleine boot vanwege het lage water. Het uitzicht op het rivierleven was boeiend, het lawaai van de motor verlaagde het iddilische karakter van het tochtje enigszins. Ba,,ttambang is de tweede stad in Cambodja maar is een provinciale stad. Met de tuktuk de dag erna een tour gemaakt in de omgeving. Veel gezien: maken van loempiavellen, vismarkt, tempel, meer dan een miljoen vleermuizen als diepte/hoogtepunt de bamboetrein. Een stalen onderstel op een spoorrail met wat bamboelatjes en een soort buitenboordmotor 20 minuten heen en 20 minuten terug in de brandende zon.

Daarna naarPhnom Penh.Belangrijkste reden voor ons voor het bezoek aan Phnom Penh, was om meer inzicht te krijgen in de recente geschiedenis van het land. De killing fields en de gevangenis van de Khmer Rouge, de mondelinge en schriftelijke getuigenissen van overlevenden. Dit alles heeft diepe indruk gemaakt. Enorm complexe geschiedenis en context met vele belangen van meerdere partijen. Simpel samengevat: Een kwart van de bevolking is omgekomen. De rode Khmerkwam binnen als bevrijderer (van corruptedoor de amerikanen gesteunde elite die met een coup aan de macht was gekomen).Nog geen 3 uur later moesten de steden worden geevacueerd.Dwangarbeid,uitputting, executiesen martelingen duurden 4 jaar totdat Vietnam ingreep.Omdat juist Vietnam (na Vietnam oorlog) ingreep werd denieuwe regeringtot in de 90er jaren niet erkend in de VN.De rode khmer en Pol Pot werdenfinancieel gesteunddoor het Westen.Vreselijk en onbegrijpelijk.

Niet tebegrijpen datCambodjanen elkaar zoveelhebben gedaan.De mensen die wij ontmoeten zijn allemaal erg vriendelijk en aardig. Op straatvoelen we ons ook 's avonds veilig.Erg verwarrend allemaal.

Vandaag terug in Siem Reap want morgen ............................................... gaan we eindelijk naar China toe.

happy newyear Lao

De gemiddelde Laotiaanees lijkt vriendelijk en bedeesd. Maar overdag rond het nieuwjaarsfeest verandert hij in een uitgelaten watersmijtend vriendelijk feestbeest. Het drie dagen durende feest was net begonnen toen we aankwamen in Luang Prabang. Een klein wonder zorgde ervoor dat we onze bagage droog konden afleveren bij ons hotel.

Samen met onze twee zipvriendjes hebben we bij herhaling geproost op het nieuwe jaar. En natuurlijk op ons volleybalkampioenschap.

Drie dagen lang kan je overdag niet buiten komen zonder dat je volledig natgegooid wordt (of zoals een amerikaans netjes verwoordde 'you get completely swampassed') (@ opa = natte billen). Door het hete weer is het allemaal niet zo'n probleem. Bijzonder grappig om de pickuptrucks vol met bakken water en jeugd rondjes te zien rijden terwijl ze ondertussen alles natmaken wat beweegt.

Luang Prabang zelf is een mooie Frans koloniale stad tussen de twee grote rivieren Mekong en NamKah. Vergeven van tempels en monniken (iedere man heeft volgens het boedhisme de sociale plicht om eens in het leven een monnik te zijn). Tijdens het nieuwjaar reden de monnikken in hun eigen pickup mee om nat gegooid te worden. Het watergooien is oorspronkelijk een zegening en vormt het begin van de regentijd.

Na het nieuwjaar hebben we een kookworkshop gedaan waardoor we nu gecertificeerd kunnen koken voor onze vrienden en familie.

it's a jungle

Een week in de jungle van Laos. Twee trekkings gedaan.

Allereerst de gibbon experience: Drie dagen lang met een groep van 8 door het Bokeo national Park.

Wat enorm gaaf, deze ervaring komt wel in onze top 5 things to do before you die. Je begint met een wandeling door een bamboe jungle (hoog mikado gehalte) en na een paar uur kom je bij een zipline aan. Een zipline is een kabel van 100-400 meter waaraan je vastklikt met een katrol en dan suis je naar de overkant. YOUHOUOUOOUOUOUOUOUOOOUO. Onder je zie de jungle, rivieren en nog meer jungle. Zo loop je van de ene zipline naar de andere om aan het einde van de dag je huisje binnen te zippen. Een BOOMHUT van zo,n 30 meter hoog. Echt helemaal te gek. De volgende dag herhaalt dit ritueel zich. Je bent helemaal wakker als je je van een plankje de diepte inwerpt, hopende dat het katrolletje en de 'safetyline' je gewicht zullen dragen.

Oh ja geen gibbon gezien (aapsoort) maar wat een ervaring.

Daarna een 3 daagse trekking bij Nam Tha rivier, vanuit Luang Nam Tha. Ook een ecologisch verantwoorde trip (30% gaat naar de dorpen die je bezoekt). Mooie wandeling maarrrr vooral de eerste dag was afzien. Vooral Esther deed alsof ze nog nooit in de bergen was geweest. Volledig voorover gevallen in de rivier en de berg afgeglibberd naarhet ravijn. Het pad was extreem steil en door de regenbui van de dag ervoor spekkieglad. De jungle was zo dichtbegroeid dat je vooral bomen zag en verder niets. Wel bijzonder om met een goed engels sprekende lokale gids op pad te zijn. Echt heerlijk gegeten op een tafel en borden van bananenbladeren. Extra bonus van de trip is dat Esther volledig over haar bijenfobie heen is. Tweede dag vanuit onze jungleschuurtje naar een dorp. Een dorp van 20 huizen van de Kmu stam. Als kind tot 10 jaar prima te doen, schooltje aanwezig en lekker spelen in de rivier en insekten vangen. Maar voor de ouderen was het vooral hard werken zonder veel luxe. Wel bijzonder om hier te mogen rondlopen. Laatste dag eindelijk een uitzicht over de enorm groene bergen.

Weer een geslaagd weekje. Morgen naar Luang Prabang en genieten van het watergevecht rond oud en nieuw.

Wat wat wat

Wat ishet thaise woord voor een boedistische tempel?

Wat is de schoonste gratis wc op het platteland?

Wat is een ideaal herkenningspunt in een routebeschrijving?

Allemaal waar!

Afgelopen twee weken rond Chiang Mai gefietst. De eerste dag een introductietour gehad met gids, die enkele belangrijke nederlandse termen wist als: poe, poe, nou, nou, he, he enau mijn kont. Ook allemaal waar gebleken.

Leuke vent die toch handige tips heeft gegeven, als links rijden, de beste wc stops vind je bij de tempels en uitleg van de routebeschrijving. Daarnaast les 1.1 Thai gegeven: sawadeeka(p), kapkunka(p), aroi en farang. Of te wel hallooooooo, bedankt, lekker en buitenlander. En eerlijk is eerlijk veel meer hadden we niet nodig om een warme glimlach terug te krijgen. Maar ook als we alleen zwaaiden of vriendelijk keken, werd er vrolijk teruggezwaaid en gehelloood.

Het platteland van Thailand is erg veilig. Onze luxe fietsjes konden we met tassen en symbolisch slot overal met een gerust hart laten staan. De mensen zijn behulpzaam, het meest sprekende voorbeeld wastoen een fietsketting in the middle of nowhere brak. Mmm wat dan. Je belt de organisatie op (90 km verderop). Houdt eenbrommertje met zijspan aan en geeft je telefoon aan hun af zodat zij met elkaar het probleem oplossen. Wij stonden er sullig bij en toeristisch om onsheen te kijken.20 minuten later kwamde auto van ons resort ons ophalen. Pas op dat moment vonden de bestuurders van het brommertje het veilig genoeg om ons te verlaten. KAPKUNKA.

Het is voor het eerst dat we een fietsvakantie hebben gedaan. En ondanks de verwachte zadelpijn en liters vocht die we verloren hebben onderweg, is het goed bevallen.Peddelend langs de heldergroene rijstvelden en overal (echt overal) van die leuke wats (en crematoria).Groot voordeel vanhet fietsen in Thailand is dat je weinig drinken en etenvoor onderweg mee hoeft te sjouwen.In elk minigehuchtje zijn eetstalletjes en markjtes. Zelfs bij een garage kan je de heerlijkste noodlesoup eten. Om de hitte te vermijden gingen we redelijkbij tijds weg enwarendaardoor ruim op tijd om te genieten van de luxe resorts.(luxe resorts dat is toch niets voor jullie? maar ook wij worden een dagje ouder)Voldoende aandacht gekregen van de bediening en eigenaren aangezien we vaak de enige gasten waren.

Nu weer terug in Chiang Mai, nog 2 dagen Thailand en dan als het goed is met de bus naar Laos.